Rick Karsdorp zet zijn loopbaan op pauze voor de zorg om zijn zoon

Er zijn momenten waarop een carrière niet wordt onderbroken door een blessure, een conflict of een gebrek aan interesse. Soms gebeurt het simpelweg omdat het leven iets anders vraagt. Voor Rick Karsdorp is dat punt nu bereikt. De dertigjarige rechtsback heeft besloten zijn loopbaan voorlopig op pauze te zetten. Minimaal een jaar geen profvoetbal. Niet omdat hij moet, maar omdat hij wil.

Zijn keuze draait om zijn gezin, en in het bijzonder om zijn oudste zoon Kylian. Zes jaar oud, autisme, en volgens Karsdorp op een punt in zijn ontwikkeling waarop aanwezigheid belangrijker voelt dan beschikbaarheid. Het is een beslissing die weinig met vorm of contracten te maken heeft, en des te meer met prioriteiten.

Geen afscheid, wel afstand

Karsdorp noemt het nadrukkelijk geen definitief afscheid. Hij sluit de deur niet, maar zet hem op een kier. Tot komende zomer speelt hij in elk geval niet. Wat daarna volgt, laat hij open. Dat zegt veel. Het is geen afrekening met het voetbal, eerder een stap achteruit om overzicht te krijgen.

Na elf seizoenen in het profvoetbal – bij Feyenoord, AS Roma en PSV – is er financieel rust. Die ruimte maakt deze keuze mogelijk. Tegelijk erkent Karsdorp dat zijn lichaam niet meer vanzelfsprekend meewerkt. Jarenlang terugkomen van blessures, operaties, revalidaties. Altijd weer vechten voor minuten. Het hoort bij het vak, maar het eist zijn tol.

Op een gegeven moment, zo klinkt het, raak je vermoeid van het steeds opnieuw moeten beginnen. Niet alleen fysiek, ook mentaal.

De rol van vader

Wat deze pauze vooral kleurt, is het vaderschap. Karsdorp vertelt openlijk over de zorg rondom zijn zoon. Over keuzes die groter voelen dan een nieuw contract of een buitenlandse transfer. Welke school past? Welke omgeving geeft rust? Hoe richt je een huis zo in dat een kind zich veilig voelt?

Het zijn praktische vragen, maar ze raken aan iets fundamentelers: aanwezig zijn. Niet tussendoor, niet in de spaarzame weken zonder wedstrijden, maar echt. Karsdorp kiest ervoor om die rol nu volledig te omarmen.

Daarbij hoort ook een geplande dolfijnentherapie, een aanvullende vorm van begeleiding die gericht is op ontspanning en prikkelverwerking. Het is geen wondermiddel, benadrukt hij impliciet, maar een stap die volgens betrokkenen kan bijdragen. En vooral: een traject dat tijd en aandacht vraagt.

Rick Karsdorp kiest voor zijn gezin en focust zich minder op voetbal 🧑‍🧑‍🧒‍🧒🗣️

"Mijn oudste zoon heeft autisme. Dan denk je na over hoe je hem het beste leven kan geven.” pic.twitter.com/jmHcjxihsP

— ESPN NL (@ESPNnl) January 30, 2026

Interesse, maar geen noodzaak

Dat Karsdorp had kunnen tekenen, staat buiten kijf. Er was interesse, zij het beperkt. Logisch ook, na een periode waarin hij weinig speelde bij PSV. Toch maakte dat weinig los. Voor het eerst in zijn loopbaan hoefde hij niet te kiezen tussen clubs, maar tussen levensfases.

Die luxe is relatief. Het is geen makkelijke beslissing om het ritme van de topsport los te laten. De structuur, het doel, het spel. Tegelijk spreekt uit zijn woorden geen twijfel over het nu. Wel over later. Misschien keert hij terug. Misschien niet. Dat mag openblijven.

Een keuze die schuurt met het systeem

Het verhaal van Karsdorp schuurt met hoe het profvoetbal is ingericht. Spelers worden geacht door te gaan. Blessurevrij of niet, gezin of niet. Pauze nemen is ongebruikelijk, en wie uitstapt, loopt het risico uit beeld te raken.

Juist daarom valt zijn beslissing op. Niet als statement, maar als realiteit. Er is een grens aan wat te combineren valt. Zeker als zorg structureel wordt, en niet tijdelijk.

Het maakt Karsdorp niet uniek, maar wel zichtbaar. Veel spelers worstelen met vergelijkbare vragen, alleen worden ze zelden zo open uitgesproken.

Wat blijft liggen

Of hij het voetbal gaat missen, zegt hij niet expliciet. Dat hij blijft trainen, wel. Dat suggereert dat het spel nog niet is losgelaten. Misschien ook niet hoeft. Sommige pauzes zijn geen eindpunt, maar een herijking.

Voor nu staat één ding vast: Rick Karsdorp heeft gekozen voor controle over zijn eigen tijd. Voor zijn zoon, zijn gezin en zijn lichaam. Het veld wacht wel. Of hij terugkomt, zal later blijken.

Soms is stoppen geen teken van opgeven, maar van scherp zien waar het nu om draait.