PSV’s voorsprong maskeert een groeiend probleem

PSV staat ruim bovenaan in de Eredivisie. Het gat is comfortabel. De druk is relatief laag. En toch knaagt er iets in Eindhoven. Niet omdat de titel ineens wankelt, maar omdat het spel langzaam verandert onder invloed van een groeiende blessurelijst.

Het uitvallen van Guus Til is daar het nieuwste hoofdstuk van. Til was geen vaste spits, maar werd dat bij gebrek aan alternatieven. Dat hij nu zelf wegvalt, laat zien hoe vaak PSV dit seizoen heeft moeten schuiven in de voorste linie. Het wordt telkens opgelost. Alleen: het wordt ook steeds minder vanzelfsprekend.

De spitsenpuzzel bij PSV wordt een patroon

Ricardo Pepi lag eruit. Andere opties vielen weg. Til schoof door. Myron Boadu moest weer minuten maken. Spelers wisselden van rol, van positie, van verantwoordelijkheid.

Op papier is de selectie breed genoeg om dit op te vangen. In de praktijk betekent het dat patronen minder vast zijn dan in de eerste seizoenshelft. Een ploeg die maandenlang draaide op herkenbaarheid — snelle flankwissels, vaste loopacties, een duidelijk aanspeelpunt in de as — moet nu vaker zoeken.

Dat zie je niet altijd terug in de uitslag, al werd vorige week verrassend verloren bij FC Volendam (2-1). Vooral in de manier waarop kansen tot stand komen. Minder automatisch. Meer via individuele momenten.

Een kleine verschuiving, maar wel een merkbare.

Een comfortabele voorsprong kan veel verbergen

De Eredivisie-stand geeft PSV ruimte. Een misstap wordt niet direct afgestraft. Een moeizame overwinning telt even zwaar als een dominante.

Dat maakt het lastig om scherp te beoordelen hoe groot het onderliggende effect is. Zolang de punten blijven binnenkomen, voelt het probleem klein. Maar spel en resultaat lopen niet altijd synchroon.

Wanneer een elftal vaker moet wisselen van bezetting, verandert ook de hiërarchie. Wie is het vaste aanspeelpunt? Wie weet blind waar de ander loopt? Automatismen ontstaan door herhaling, niet door noodverbanden.

PSV wint nog steeds veel wedstrijden. Alleen het gemak waarmee dat eerder gebeurde, zie je minder terug.

Wat zegt dit over de selectie van Peter Bosz?

PSV-trainer Peter Bosz heeft altijd vertrouwd op duidelijke principes. Hoog tempo, veel beweging, dominantie aan de bal. Dat vraagt fysieke frisheid en vaste patronen.

Blessures onderbreken die continuïteit. Niet dramatisch, wel structureel genoeg om vragen te stellen. Is de selectie echt zo diep als de stand suggereert? Of is het vooral een sterke eerste kern met daarachter spelers die tijdelijk moeten invallen?

Het verschil tussen luxe en reserve is subtiel. Luxe betekent dat je kunt variëren zonder kwaliteitsverlies. Reserve betekent dat je een gat dicht.

Op sommige momenten lijkt PSV nog steeds over luxe te beschikken. Op andere momenten oogt het meer als overleven met kwaliteit.

De titel lijkt veilig, maar de overtuiging verschuift

Niemand in Eindhoven zal nu openlijk spreken van zorgen. Daar is de voorsprong te groot voor. Toch is een kampioenschap meer dan alleen het aantal punten.

Het gaat ook om de manier waarop je bovenaan staat. Met controle. Met vanzelfsprekendheid. Met een elftal dat weet wat het doet, ongeacht de tegenstander.

Als blessures blijven terugkomen, wordt het seizoen minder een demonstratie van dominantie en meer een kwestie van marge uitspelen. Dat is voldoende voor de schaal. Maar het zegt wel iets over hoe stabiel het fundament is.

Misschien herstelt alles zich binnen enkele weken. Misschien keert Pepi terug in vorm, blijven anderen fit en is dit een fase die niemand zich in mei nog herinnert.