Eric Meijers over ‘kutkeeper’: het fragment dat bleef

Wie Eric Meijers zegt, krijgt nog altijd hetzelfde antwoord terug: ‘kutkeeper’. Het fragment uit de documentaire Voetbal is oorlog uit 2017 is een vast onderdeel geworden van het Nederlandse voetbalgeheugen. Een trainer langs de lijn, een microfoon op zijn borst, een uitbarsting richting zijn keeper en de krant. Het ging viraal voordat viraal echt een begrip was.

Negen jaar later is Meijers 62 en trainer van SV TEC in de Derde Divisie. Maar het fragment reist met hem mee. “Je bent voor eeuwig die trainer die ‘kutkeeper’ en ‘kutkrant’ heeft gezegd”, zegt hij nu zelf tegenover Sportnieuws. Zonder boosheid. Meer als constatering.

De documentaire bij Achilles’29 die alles veranderde

Tijdens zijn periode bij Achilles’29 liep Meijers anderhalf jaar met een microfoon rond voor de documentaire Voetbal is oorlog. Alles werd vastgelegd. Trainingsdagen, wedstrijdbesprekingen, frustraties.

Het bewuste moment kwam na een reeks fouten van zijn doelman. “Dat was iets van een week of vijf, zes dat hij iedere keer een fout maakte”, blikt Meijers terug. In een beslissende wedstrijd tegen FC Dordrecht veroorzaakte de keeper een penalty. Toen barstte het eruit.

Voor de camera.

“Ik denk: en nou krijgt hij van mij de volle laag.”

De maker van de documentaire monteerde het fragment scherp en trefzeker. Meijers erkent dat ook. “De producer heeft dat natuurlijk geweldig eruit gehaald.” Het werd televisie die bleef hangen. Rauw. Ongemakkelijk. Echt.

Van trainersloopbaan naar cultfragment

Voor Meijers was het één moment in een carrière van inmiddels 35 jaar. Voor het publiek werd het zijn handelsmerk.

“In het begin hebben wij daar als familie best wel moeilijk mee gehad”, vertelt hij. Zijn naam werd een grap. In de supermarkt klonk ineens ‘kutkrant’ of ‘kutoren’. Familieleden werden aangesproken op iets wat zij niet hadden gezegd.

Dat soort dingen zie je niet terug in een montage.

Meijers besefte snel dat verzet weinig zin had. “Ik moest er de draak mee steken. Ik moest aan zelfspot gaan doen. Ik had geen keus.”

Het werkte deels. Hij schoof aan bij televisieprogramma’s, werd landelijk bekend en groeide uit tot een soort cultfiguur binnen het Nederlandse voetbal. Maar die bekendheid had ook een andere kant.

Wat deed het met zijn kansen in het profvoetbal?

Meijers zegt het zonder verwijt, maar ook zonder twijfel: het fragment heeft hem niet geholpen in zijn trainerscarrière.

“Het heeft mij heel veel gebracht, maar aan de andere kant ook weer helemaal niks gebracht.”

Hij trainde onder meer Helmond Sport en later Spakenburg. Toch bleef een stabiele terugkeer in het betaald voetbal uit. Volgens hem speelt reputatie daarin een rol. Niet alleen door dat fragment, maar ook door het bredere beeld dat eraan vastkleefde.

“In onze wereld is naam heel belangrijk”, zegt hij elders in het gesprek. Oud-internationals krijgen volgens hem vaker nieuwe kansen. Hij niet. Of dat direct met ‘kutkeeper’ te maken heeft, laat hij in het midden. Maar het beeld van de emotionele trainer bleef hangen.

En beeldvorming werkt langer door dan een seizoen.

Emotie als momentopname

Zelf relativeert hij het inmiddels. “Kutkeeper is altijd een momentopname.”

Hij wijst erop dat zelfs de beste doelmannen een slechte dag kunnen hebben. “De beste keeper die we nu hebben, Verbruggen, die kan ook een keer een dag een kutkeeper zijn.”

De bewuste keeper van destijds noemt hij “een hele behoorlijke keeper”. Anders speel je niet op dat niveau. De uitbarsting was emotie, zegt hij. En emotie hoort bij sport.

Alleen: emotie verdwijnt niet meer van sociale media.

Dat is misschien wel het verschil met twintig jaar geleden. Een uitbarsting bleef vroeger binnen de lijnen of in een krantencitaat. Nu wordt het een fragment dat blijft circuleren. Altijd oproepbaar. Altijd deelbaar. Hoe vaak het moment al gepasseerd is bij Vandaag Inside; ontelbaar.

Een leven verder, maar het fragment blijft

Meijers is inmiddels vier keer opa. Zijn prioriteiten zijn verschoven, zegt hij zelf. Familie staat hoger op de lijst dan vroeger. Hij loopt niet meer elk stadion af om zijn gezicht te laten zien.

Maar het trainersvak laat hem niet los. “Als er een club komt, dan sta ik er morgen.”

Die zin zegt misschien meer dan het fragment ooit deed.

Hij weet dat zijn naam bij veel mensen één associatie oproept. Hij weet ook dat hij daar niet meer onderuit komt. Het hoort bij hem, net als zijn loopbaan bij clubs als Achilles’29, Helmond Sport en nu SV TEC.

Sommige trainers worden herinnerd om prijzen. Anderen om promoties.

Meijers wordt herinnerd om een zin van twee woorden.

Het zij zo, lijkt hij te zeggen. Maar wie iets langer luistert, hoort vooral een trainer die nog altijd gelooft dat hij meer is dan dat ene moment langs de lijn.