Messi en Ronaldo krijgen op het WK een pijnlijk contrast

Cristiano Ronaldo stond na Portugal – DR Congo opnieuw midden in het gesprek. Dat is op zichzelf niets nieuws. Bij Ronaldo gebeurt dat al bijna twintig jaar. Alleen voelde de toon dit keer anders. Minder bewondering, minder verwachting, meer ongemak.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Portugal speelde met 1-1 gelijk tegen DR Congo en Ronaldo wist geen stempel te drukken. De internationale pers was hard. The Athletic schreef dat Portugal met een van de meest getalenteerde aanvallende groepen op dit WK speelt, maar tegelijk vasthoudt aan een 41-jarige spits die het volgens het medium niet meer voor elkaar krijgt. L’Équipe wees op een pijnlijke reeks: Ronaldo heeft nu tien wedstrijden op rij niet gescoord op een WK of EK.

Die cijfers blijven hangen. Zeker omdat Lionel Messi op hetzelfde WK juist opende met een hattrick tegen Algerije.

Daarmee ligt de oude vergelijking weer op tafel. Misschien tegen beter weten in. Misschien omdat voetbal die vergelijking nooit helemaal kan loslaten.

Messi schittert tegen Algerije, Ronaldo worstelt met Portugal

De timing maakt het verhaal zo scherp. Messi begint zijn WK met drie goals en krijgt de wereld weer achter zich aan. Ronaldo opent met een wedstrijd waarin hij vooral wordt besproken om wat er niet lukte.

Mundo Deportivo maakte die tegenstelling het meest direct. Volgens de Spaanse krant laten de harde statistieken op dit moment zien dat Messi boven Ronaldo staat. Dat is een stevige conclusie na één groepswedstrijd, maar het past wel bij het beeld dat nu ontstaat. Messi levert, Ronaldo zoekt.

Voor Portugal is dat vervelend. De ploeg van Roberto Martínez heeft genoeg voetballend vermogen om niet afhankelijk te zijn van één speler. Namen genoeg. Creativiteit genoeg. Toch draait het gesprek na de eerste wedstrijd vooral om Ronaldo.

Dat zegt veel over zijn status. Het zegt ook iets over de last die die status inmiddels kan worden.

Ronaldo’s WK-discussie gaat niet alleen over één slechte wedstrijd

Een matige wedstrijd kan iedereen hebben. Ook Ronaldo. Zeker op zijn leeftijd, zeker in een toernooi waarin ritme en scherpte snel onderwerp van discussie worden.

De kritiek gaat inmiddels verder dan Portugal – DR Congo. Het gaat om de vraag of Ronaldo nog past bij wat Portugal wil zijn. Een elftal dat hoog wil eindigen op het WK moet kunnen versnellen, druk zetten, ruimtes aanvallen en tegenstanders pijn doen op momenten dat wedstrijden kantelen.

Als Ronaldo scoort, verdwijnt die discussie meestal even. Dan is er weer het vertrouwde verhaal van de man die nooit afgeschreven mag worden. Als hij niet scoort, wordt zijn rol meteen groter dan de wedstrijd zelf.

Dat is het ongemakkelijke aan deze fase van zijn carrière. Ronaldo wordt niet meer alleen beoordeeld als spits. Hij wordt beoordeeld als symbool.

Portugal heeft aanvallend talent, maar blijft rond Ronaldo draaien

De vraag voor Martínez is daardoor gevoelig. Ronaldo passeren is nooit zomaar een tactische ingreep. Het raakt de hiërarchie van Portugal, de kleedkamer, de supporters en het hele verhaal rond dit WK.

Toch kan de bondscoach die vraag niet blijven wegduwen als de wedstrijden zo blijven verlopen. The Athletic legde de vinger op de zere plek door te stellen dat Ronaldo ook blijft geloven dat hij het nog kan, omdat hij steeds wordt gekozen door een trainer die het voor de hand liggende negeert.

Dat is hard geformuleerd. Misschien te hard na één duel. Maar het sentiment is herkenbaar: als een grote speler blijft staan terwijl het elftal stroef oogt, verschuift de aandacht vanzelf naar de trainer.

Portugal heeft de kwaliteit om Ronaldo te dragen. De vraag is of het elftal daar beter van wordt.

De Messi-Ronaldo-vergelijking krijgt een laatste WK-laag

Het wrange voor Ronaldo is dat Messi in dit verhaal steeds naast hem blijft staan. Zelfs als hij daar zelf niets aan kan doen.

Hun carrières zijn zo lang met elkaar verbonden geweest dat elk groot moment van de een automatisch iets zegt over de ander. Messi maakt een hattrick, Ronaldo blijft droog staan, en de wereld trekt de oude conclusie weer uit de kast.

Dat is niet helemaal eerlijk. Ze spelen in andere elftallen, met andere rollen, in een andere fase van hun lichaam. Ronaldo is twee jaar ouder dan Messi en zijn spel is altijd meer gebouwd geweest rond explosiviteit, sprongkracht en afwerking. Als die elementen minder vanzelfsprekend worden, blijft er minder marge over.

Messi kan een wedstrijd nog naar zich toe trekken zonder veel te rennen. Eén versnelling, één pass, één schot vanuit stilstand. Ronaldo heeft vaker de bal in het strafschopgebied nodig om nog dezelfde invloed te hebben.

Dat verschil wordt op dit WK zichtbaar.

Ronaldo en Messi naderen het einde van een tijdperk

Misschien is dit de echte lading van deze discussie. Het gaat niet alleen om wie beter is. Die vraag is al zo vaak gesteld dat bijna iedereen zijn antwoord klaar heeft.

Het gaat om afscheid nemen van een tijdperk terwijl beide spelers nog op het veld staan.

Messi lijkt dat afscheid voorlopig uit te stellen door opnieuw beslissend te zijn. Ronaldo vecht juist tegen het beeld dat het einde al begonnen is. Dat maakt de kritiek zo hard. Mensen zien niet alleen een spits die een kans mist. Ze zien een icoon dat voor het eerst echt los lijkt te raken van zijn oude vanzelfsprekendheid.

Voor Portugal hoeft dat nog geen ramp te zijn. Een toernooi kan draaien. Ronaldo kan nog scoren. Eén goal kan de toon weer veranderen, zeker bij iemand met zijn geschiedenis.

Alleen is het decor veranderd. Vroeger begon Ronaldo een toernooi met de verwachting dat hij het verschil zou maken. Nu begint hij met de vraag of Portugal misschien beter wordt als hij een stap terug doet.

Dat is voor hem de pijnlijkste vergelijking met Messi.

Niet de hattrick. Niet de statistieken. Vooral het gevoel dat de een nog vrij speelt, terwijl de ander steeds zwaarder wordt bekeken.

Het geloof verbindt Oranje