Kritiek of niet: waarom Lindhout steeds wordt aangewezen voor topduels

Dat Allard Lindhout PSV–Feyenoord fluit, is op het eerste gezicht vooral een praktisch gevolg van de blessure van Bas Nijhuis. Maar wie iets langer kijkt, ziet een bekend patroon. Steeds opnieuw duikt de naam van Lindhout op bij wedstrijden waar de druk hoog is, de belangen groot zijn en elke beslissing wordt uitvergroot. Dat roept een vraag op die verder gaat dan deze ene aanstelling: waarom krijgt juist hij, ondanks aanhoudende kritiek, dit soort duels toevertrouwd?

Het antwoord zit niet in één moment, één fout of één rapport. Het zit in hoe scheidsrechters worden beoordeeld, en vooral: door wie.

Een andere meetlat dan die van het publiek

Voor supporters bestaat een scheidsrechter vaak uit een handvol momenten. Een penalty wel of niet, een rode kaart die uitblijft, een goal die controversieel wordt goedgekeurd. Bij Lindhout zijn dat precies de fragmenten die zijn imago kleuren. NEC–Ajax, ADO–Dordrecht, internationale wedstrijden waarin zijn beslissingen tot discussie leidden. Ze blijven hangen.

Binnen de KNVB ligt de meetlat anders. Daar wordt gekeken naar positionering, wedstrijdcontrole, communicatiestijl en consistentie over negentig minuten. Fouten worden meegewogen, maar zelden allesbepalend. Zeker niet als ze verklaarbaar zijn binnen de dynamiek van een wedstrijd.

Lindhout scoort op dat interne beoordelingssysteem al jaren stabiel. Hij geldt als fysiek fit, mentaal weerbaar en tactisch goed onderlegd. Eigenschappen die juist in topwedstrijden zwaar wegen.

De voorkeur voor voorspelbaarheid

Topduels vragen om scheidsrechters die het wedstrijdverloop kunnen lezen. Niet per se iemand die alles laat lopen of juist strak fluit, maar iemand van wie spelers weten wat ze kunnen verwachten. Lindhout heeft daarin een herkenbare stijl ontwikkeld: hij probeert controle te houden via communicatie, en grijpt pas in wanneer hij vindt dat de wedstrijd kantelt.

Dat pakt niet altijd goed uit. Soms oogt het te afwachtend, soms juist te rigide. Maar voor scheidsrechterscoördinatoren is voorspelbaarheid een pluspunt. Het verkleint het risico op chaos, zeker in wedstrijden waar emoties snel oplopen.

Juist daarom komt scheidsrechter Lindhout steeds terug bij affiches als PSV–Feyenoord.

Kritiek als onderdeel van het vak

Opvallend is dat Lindhout zelden uit beeld verdwijnt na kritiek. Waar andere scheidsrechters tijdelijk een stap terug doen, blijft hij inzetbaar. Dat zegt iets over hoe zijn fouten worden geduid. Niet als structureel onvermogen, maar als onderdeel van een leerproces.

Hij wordt binnen de arbitrage gezien als iemand die fouten analyseert en verwerkt. Dat hij daarnaast ook docent is, wordt soms genoemd als verklaring: uitleg geven, reflecteren, structureren. Het zijn vaardigheden die ook op het veld van waarde zijn, al zijn ze daar minder zichtbaar.

Voor het publiek voelt dat soms wrang. Kritiek lijkt geen gevolgen te hebben. Intern ligt dat genuanceerder: er zijn wel degelijk gesprekken, evaluaties en bijsturingen, alleen zonder publieke sancties.

Internationale ervaring weegt mee

Sinds zijn plaatsing op de internationale lijst in 2020 heeft Lindhout een ander profiel gekregen. Europese wedstrijden, interlands en kwalificatieduels brengen een andere druk met zich mee dan de Eredivisie. Daar wordt hij getest in omgevingen waar taal, cultuur en speelstijl verschillen.

Niet elke internationale aanstelling verliep vlekkeloos, maar het feit dat hij blijft terugkeren, telt zwaar mee in zijn dossier. Internationale ervaring geldt binnen de KNVB nog altijd als een belangrijke indicator voor belastbaarheid.

PSV–Feyenoord als spiegel

Toch is deze wedstrijd meer dan een volgende aanstelling. PSV–Feyenoord fungeert als spiegel, zowel voor Lindhout als voor de arbitrage in bredere zin. Elke beslissing zal worden gefileerd, elke VAR-check gewogen.

Het is niet uitgesloten dat hij opnieuw onder vuur komt te liggen. Evenmin is het zeker dat hij probleemloos door de wedstrijd heen fietst. Maar dat risico lijkt de KNVB bewust te nemen.

Dat zegt misschien wel het meest over zijn positie. Niet onaantastbaar, maar stevig genoeg om onder maximale druk te blijven functioneren. En zolang dat interne vertrouwen er is, zal zijn naam blijven opduiken bij de grootste wedstrijden.

Of dat op termijn ook het publieke beeld verandert, is een open vraag. Voorlopig blijft Lindhout vooral een scheidsrechter die symbool staat voor de kloof tussen wat fans zien en wat beoordelaars waarderen. En precies die kloof maakt zijn aanstellingen zo beladen.