Het einde van de Super League-droom: waarom het Europese voetbal weer op één koers lijkt te zitten

Het woord ‘Super League’ roept nog altijd iets op. Wantrouwen, boosheid, maar ook nieuwsgierigheid. Het project dat ooit werd gepresenteerd als een onvermijdelijke stap richting de toekomst van het topvoetbal, lijkt nu definitief tot stilstand gekomen. Met het formele terugtrekken van Real Madrid en het zoeken van toenadering tot de UEFA verdwijnt niet alleen een competitie-idee, maar ook een tijdperk van openlijke confrontatie.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Een idee dat groter leek dan de praktijk

Toen de Super League in 2021 werd gelanceerd, werd het gebracht als een logisch antwoord op financiële ongelijkheid en commerciële druk. Grote clubs wilden meer controle, meer zekerheid, minder afhankelijkheid van sportieve toevalligheden. Dat klonk rationeel en bijna onvermijdelijk.

Maar het project botste direct met iets wat moeilijker te kwantificeren is: draagvlak. Supporters, spelers, trainers en zelfs politici keerden zich ertegen. Niet altijd eensgezind, wel massaal. Wat bedoeld was als vooruitgang, werd ervaren als een breuk. Met traditie, met competitie, met het idee dat prestaties op het veld ertoe doen.

Dat sentiment is nooit echt verdwenen.

De rol van Real Madrid

Real Madrid bleef lange tijd de meest uitgesproken verdediger van de Super League. President Florentino Pérez sprak over hervorming, over eerlijkere verdeling van inkomsten, over een voetbalwereld die achterliep op economische realiteit. In zijn ogen was de weerstand vooral emotioneel.

Dat Madrid nu toch eieren voor zijn geld kiest, zegt iets. Niet per se over het gelijk van de UEFA, maar over de grenzen van confrontatie. Juridische procedures slepen zich voort, energie lekt weg, en ondertussen draait het Europese voetbal door. Zonder Super League.

Volgens betrokkenen wijst dit erop dat zelfs de machtigste clubs uiteindelijk gebaat zijn bij stabiliteit. Of op zijn minst bij samenwerking.

UEFA wint, maar niet zonder schade

Het is verleidelijk om dit moment te zien als een overwinning voor de UEFA. De bestaande structuren blijven overeind; de Champions League blijft het hoogste podium. Toch is het beeld minder zwart-wit.

De Super League heeft blootgelegd waar het wringt. De financiële kloof tussen clubs. De afhankelijkheid van tv-geld. De druk op spelers en kalenders. De UEFA heeft inmiddels hervormingen doorgevoerd, deels ingegeven door die kritiek. Meer wedstrijden, andere verdeling van inkomsten, nieuwe formats.

Of dat voldoende is, blijft een open vraag.

Supporters als onverwachte machtsfactor

Een van de opvallendste elementen in dit verhaal blijft de rol van supporters. Hun protesten waren fel, zichtbaar en moeilijk te negeren. Spandoeken, stakingen, lege tribunes. Het gaf het debat een morele lading die juridische argumenten niet konden neutraliseren.

Dat effect lijkt blijvend. Clubs zijn zich bewuster geworden van de grenzen van hun speelruimte. Niet alles wat commercieel logisch is, wordt automatisch geaccepteerd. Dat besef is misschien wel de grootste erfenis van de Super League-periode.

Terug naar één koers, maar welke?

Dat het Europese voetbal nu weer op één koers lijkt te liggen, klinkt geruststellend. Maar het suggereert ook een eensgezindheid die er in de praktijk nauwelijks is. De onderliggende spanningen zijn niet verdwenen. Ze zijn tijdelijk ingedamd.

Topclubs blijven zoeken naar meer inkomsten. Middenmoters vrezen verder achterop te raken. Nationale competities worstelen met hun plek in het geheel. En ergens op de achtergrond blijft het idee bestaan dat het systeem opnieuw kan worden uitgedaagd.

Niet morgen. Misschien niet eens volgend jaar. Maar ooit.

Geen slotakkoord, eerder een tussenstuk

De Super League is niet geslaagd. Dat lijkt inmiddels duidelijk. Maar het debat dat ermee werd aangezwengeld, is dat wel. Het Europese voetbal heeft zichzelf moeten uitleggen, verdedigen en aanpassen. Dat proces is nog niet afgerond.

Het huidige akkoord voelt daarom minder als een definitief slotakkoord en meer als een tussenstuk. Een moment van rust, waarin de betrokken partijen hun posities herijken. Wat daarna komt, is nog onduidelijk.

Of het Europese voetbal in zijn huidige format overeind kan blijven, zal moeten blijken. Toch lijkt dit besluit het breedst gedragen en is er ondanks alle macht en geld overeenstemming. 

Lees ook: leven in de schaduw van een legende: wat het betekent om Cruijff te zijn